Posts

Meest recente Blog

Aan de condoleance tafel

De grijze, donkerblauwe of rode map met 5 kolommen per bladzijde: naam, adres, postcode, plaats en vaak een regel voor een persoonlijke boodschap. Het traditionele condoleanceboek dat je vindt in de ontvangstruimte bij een uitvaart.

Het boek is ontworpen voor de naaste familie, als een soort gastenboek, zodat de familie weet wie er op de uitvaart is geweest. Aan de hand van de ingevulde bladzijden, sturen sommige families na een periode van 4 tot 6 weken een dankkaartje, als nagedachtenis aan hun overleden dierbare en als dank voor de getoonde betrokkenheid door de belangstellenden.
Het condoleanceboek is onderdeel van onze Nederlandse uitvaartcultuur. Het is een item wat er bij hoort en wat door veel uitvaartverzorgers standaard wordt geleverd.

Wat mij de afgelopen jaren is opgevallen, is dat bijna iedere condoleancetafel er hetzelfde uitziet: boek, pen, kaarsje, foto, rouwkaart. Zo ook die van mij. Maar sinds een maand heb ik afscheid genomen van mijn traditionele boek en heb ik een…

Zand erover

Afbeelding
Als er gekozen wordt voor crematie dan komt de term “asbestemming “ voorbij. Asbestemming is de keuze die nabestaanden maken over wat te doen met de as. De een wil de as in een urn, sieraad, tattoo of ander ornament bij zich houden. De ander kiest voor verstrooien, soms anoniem, boven zee, via een ballon of op het strooiveld. Welke manier er ook wordt gekozen, het is een bijzonder moment. Het is het moment, dat minimaal 4 weken na de uitvaart, de nabestaanden weer heel dicht bij de overledene staan. Soms het is moeilijk te bevatten dat in de zwarte bus, grijze koker, urn of strooi-urn de as zit, wat echt hun dierbare is geweest.

Ik krijg er veel vragen over; “Hoeveel as is er?” of “Hoe ziet het eruit?” Het ligt er maar net aan. De gemiddelde lengte van een Nederlander is ongeveer 1,75 meter, en na een crematie is er gemiddeld 2 tot 3 kilo as overgebleven. Maar als we om ons heen kijken is iedereen toch anders.

Na een jaar gewerkt te hebben in een crematorium, waar ik ook zelf verant…

Martine: de stagiaire met voelsprieten

Afbeelding
Er lijkt geen groter contrast te bestaan, maar wist u dat veel mensen na een carrière in de bankensector de overstap naar de uitvaart willen maken? Een jaar geleden sprak ik Martine, die beroepsmatig een aantal bankzaken voor me behartigde en die erg geïnteresseerd was in mijn beroep

Verleden week aan de ontbijttafel. Laptop aan, notitieblok met aantekeningen en telefoonnummers. Het is half 7 in de ochtend en ik bel dezelfde Martine wakker. "Goede morgen", zegt een ietwat slaperige stem. Ik vertel haar over het telefoongesprek met een mevrouw wiens schoonmoeder is overleden. We spreken alle gegevens door en Martine staat gelijk AAN, de vragen vliegen mij om de oren en ze staat in de startblokken. Terwijl mijn vriend zich nog even een keer omdraait ga ik naar de studio om alle spullen op te zoeken.

Martine heeft de stap gemaakt om zich om te scholen tot uitvaartverzorgster en is deze week mijn stagiaire. We hebben na onze ontmoeting bij de bank contact gehouden en het afgelo…

Energiestromen

Afbeelding
Een vertegenwoordiger van voordelige stroom (zo claimt ze) komt langs om te laten zien hoeveel voordeliger ik uit ben als ik overstap naar een andere energieleverancier. Ik moet het nog maar zien. Ik heb eigenlijk helemaal geen zin in deze afspraak en heb een beetje spijt dat ik mezelf toch heb laten overtuigen voor een vrijblijvend bezoek. 
Een kwartier te laat staat er een vrouw van mijn leeftijd voor de deur. Ze heeft een grote bos krullen, een sweatshirt aan en haar handen vol met een grote map en haar tas. Ze komt een beetje haastig over, onrustig en op haar hoede. Ik krijg niet echt oogcontact en de eerste indruk die ik van haar heb, bevestigt eigenlijk dat ik echt spijt heb van deze afspraak, maar goed: "kopje thee? koffie?" Ze vraagt om een glaasje water.

Ik ga zitten, zet het glas water voor haar neer en kijk haar vragend aan. Dan gebeurt er iets wat ik niet zag aankomen. Haar handen trillen en met een trillende stem vertelt ze dat ze erg nerveus is. Ik vraag verbaa…

Een wade van toiletpapier

Afbeelding
Afgelopen dinsdag lag een van onze parkietjes, Olaf, dood in de kooi. Jintel nam het in eerste instantie nuchter op. "Gelukkig was het mijn lievelingsvogeltje niet mam, dus valt het wel mee hé". Ik ben een beelddenker en moest moeite doen om me niet voor te stellen hoe het zou zijn, als ik deze reactie bij nabestaanden zou horen.
"Gaan we Olaf dan begraven of cremeren?" was de vraag die bij Jintel vrijwel gelijk op kwam. Tja, als je mama een 'rouwmens' is (zo noemt ze mijn beroep), dan weet je natuurlijk van de hoed en de rand. Het werd een begrafenis na de uitleg waarom Olaf niet met een staatsie naar het crematorium kon. Wel kreeg Olaf een met zorg versierde wade van toiletpapier. We hebben haar begraven aan de oever van de Oude Maas.

Ik denk niet dat Olaf deze staatsbegrafenis in haar wilsbeschikking had opgenomen. Bij de grafrede schoot Jintel vol en kwamen er dikke tranen. Ze had het toch wel erg zielig gevonden al die verdrietige woorden, waarna ze vi…

Vertrouwen

Afbeelding
Vijfde gangpad in de Gamma, zes verfblikken verspreid over de vloer, stapel kleurstalen eromheen en ikzelf besluiteloos met een vriendin aan het face-timen over de juiste kleur. Oh wacht, mijn vriend diep zuchtend met zijn armen over elkaar leunend tegen de stelling, arme man.....na drie kwartier turen nog geen verf.

Mijn uitvaartstudio aan de Hongerlandsedijk 638 krijgt een make-over. En als ik het doe, doe ik het gelijk helemaal, dus ook de muren zijn aan de beurt. Warme tinten, kleur!, zodat de studio een nog fijnere plek wordt voor iedereen om langs te komen voor een praatje, voorbespreking, rouwzorg, workshops en coaching.

De klassieke bureaus zijn ingeruild voor een 2,5 meter lange steigerhouten tafel met 8 stoelen. Ook zijn er twee Chesterfield banken via Marktplaats naar een nieuwe eigenaar gegaan. Waaronder een naar Hans.

Ik kreeg verschillende reacties op Marktplaats, ook van iemand die zei dat hij eerst een bus moest huren. Laat ik op dat moment nog een bus zoeken om die l…

Relativeren

Afbeelding
Zoals de titel al zegt ben ik met mijn eigen uitvaartbedrijf altijd bereikbaar. Elke uitvaart moet perfect verlopen en nabestaanden krijgen bij mij alle ruimte om de uitvaart op hun eigen manier te beleven.
Soms is plannen een uitdaging, zeker als kerst op maandag en dinsdag valt, er thuis een diner moet worden verzorgd en de kinderen er netjes bij moeten zitten.

Dat laatste is dan ook niet gelukt, mijn dochter (4,5jr.) zat met scheve staartjes en mijn zoontje (1,5jr.) heeft zijn colbertje nooit aangehad. Loslaten en opgelucht zijn dat de zelfgemaakte sushi wel is gelukt en heeft gesmaakt. De afgelopen week was het druk, werkdagen van tien uur of langer om te zorgen dat de families, die ik op dat moment begeleidde, niets te kort kwamen.
Ik zeg dan wel werkdagen, maar ik doe het met zo veel passie dat het eigenlijk niet als werk voelt.

Deze week was het van adres naar adres. Eerst een uitvaart in de ochtend, daarna terug naar kantoor, papieren netjes opruimen, omkleden en door voor e…