Posts

Meest recente Blog

De gevoelige plaat

We parkeren enigszins gelaten de Prius. Het is warm in de auto en de geur van hars is goed te ruiken. Ik stap uit en observeer de omgeving. Het is druk op straat; logisch, iedereen gaat naar buiten met dit prachtige weer. Naast ons is een auto staande gehouden door de politie, er wordt een baby vervoerd zonder autostoeltje en de agenten staan op de chauffeur in te praten over wat er allemaal had kunnen gebeuren.

Ik heb besloten onze bagage uit te laden en richting de plek te lopen die ik in gedachte heb. De achterklep gaat open en we tillen samen de massief grenen uitvaartkist op de schaarwagen. De fotograaf en styliste komen aanlopen vanuit de parkeergarage en leggen al hun spullen op de kist. Ik voel me wat ongemakkelijk en dat was ook te merken: “Eef, je bent nerveus, maar dit was je eigen idee hè, denk aan de boodschap die wil je vastleggen.” Hij heeft gelijk, de zenuwen dansen door me heen. Een mix van verheugen en gelatenheid. Gespannen voor de eventuele reacties van het winkele…

Een frisse wind

Afbeelding
De frisse wind waait door de uitvaartstudio. Zowel letterlijk als figuurlijk. Lekker aan de poets geweest, nieuwe spulletjes een plek gegeven en mooie plannen uitgewerkt. Tegelijkertijd geniet ik van de voorjaarsbries die door de studio waait. Het is eigenlijk nog net te koud, maar dat kan me er niet van weerhouden de deur toch open te zetten.

Op de kist staat sinds deze week een letterbord waarop ik om de zoveel tijd een andere tekst ga zetten. Deze week staat er: ‘Sterf niet voordat je doodgaat’. Voorbijgangers maken er een foto van, staan er even bij stil en lopen met een glimlach verder of moeten even wennen en trekken een wenkbrauw op, tja het is dan ook een doordenkertje. 
Ik ben ervan overtuigd dat je veel controle kan uitoefenen over, dan wel grip kan hebben op je leven. Dat je op heel veel vlakken en manieren keuzes kan en mag maken over de richting die je op wil. Zelfs al móet je een kant op, dan nog is het aan onszelf op wat voor manier we die weg bewandelen.
Als uitvaartve…

Een bakkie troost

Afbeelding
Een sociaal netwerk is zo belangrijk. En die hebben we allemaal op verschillende manieren en ze zijn nodig, fijn en ik ben er dankbaar voor. De schoolplein moeders, die je kind opvangen als je plots een melding hebt. De nieuwe buren, die de kliko buiten zetten, omdat je voor het eerst in 11 jaar een kliko hebt en het dus totaal niet in je systeem zit om dat ding op de juiste dag, op tijd, op die specifieke plek neer te zetten. De goede vriend die om 23:00 uur aan komt sjezen, omdat het 28 graden is in huis, omdat de batterijen van de thermostaat leeg zijn en ik geen AA’s in huis heb. De oma die flexibel is om op te passen en die altijd genoeg in huis heeft om mee te mogen eten. Ik denk en hoop voor velen herkenbaar. Het zit hem vaak in de kleine dingen.

En dan hebben we nog het zakelijke netwerk. De sociale snelweg door mijn werkveld. De highway waar je soms mee mag liften of een lift aanbiedt, soms zelf je lekke band moet plakken, soms doodlopende wegen blijkt te hebben, maar ook al…

Een heel persoonlijk afscheid

Afbeelding
Het is nu tien over twaalf ’s nachts. Ik ben alleen in mijn nieuwe huis, de nacht voordat ik ga verhuizen. Naast mij brandt het felle licht van het peertje in mijn oog. Morgen worden de lampen opgehangen en ’s avonds komen mijn kinderen voor het eerst thuis in hun nieuwe huis.
Ik voel me verdrietig, omdat ik morgen afscheid moet nemen van wat en wie mijn thuis was, waarvan ik dacht dat ik daar oud mee zou worden.
Er is in het afgelopen half jaar veel gebeurd, waarvan het meeste achter de voordeur is gebleven. Het is dan ook voor veel vrienden, bekenden en zelfs familie een shock dat ik moet verhuizen met mijn kinderen, zonder mijn partner. 
Ja, ik ‘moet’ verhuizen. Het verleden van mijn partner heeft onze toekomst ingehaald, waardoor bouwen niet meer kan. De gelijkwaardige relatie klapte als een te strak elastiek uit elkaar.  Dit was een mokerslag. Het kan niet anders en nu is het zover, voor mij en mijn kinderen is het beter zo. Er is te veel gebeurd. Met deze verhuizing, neem ik n…

Belbundel

Afbeelding
Tussen alle bedrijven door werd het nu toch steeds meer duidelijk dat een aparte telefoon voor het zakelijke telefoonverkeer wel fijn zou zijn. Zodat ik op zijn minst mijn privé kant ook eens offline kan zetten, als ik dat zou willen. Of mijn zakelijke kant op een gegeven moment kan laten waarnemen door een vertrouwde collega.
Dag en nacht bereikbaar betekent eigenlijk automatisch dat ik een dikke smartphone verslaving heb. Een soort onbereikbaarheidsangst en een onrustig gevoel op het moment dat ik minder dan 20% batterij niveau hebt. Honderd keer op mijn telefoon kijken; ook onbewust, dus tijd voor 'rehab', op naar de telefoonprovider.

Ik had snel alle aandacht van de heren, drie jonge mannen die mij graag wilden helpen. Uiterst vriendelijk en gastvrij. Er werd me zelfs koffie aangeboden, waarbij de klant naast mij, die zonder koffie haar zaken stond te regelen, bezwaarlijk keek. Ik moet toegeven dat de cappuccino met vers melkschuim de klantbeleving aanzienlijk aangenamer ma…

Aan de condoleance tafel

Afbeelding
De grijze, donkerblauwe of rode map met 5 kolommen per bladzijde: naam, adres, postcode, plaats en vaak een regel voor een persoonlijke boodschap. Het traditionele condoleanceboek dat je vindt in de ontvangstruimte bij een uitvaart.

Het boek is ontworpen voor de naaste familie, als een soort gastenboek, zodat de familie weet wie er op de uitvaart is geweest. Aan de hand van de ingevulde bladzijden, sturen sommige families na een periode van 4 tot 6 weken een dankkaartje, als nagedachtenis aan hun overleden dierbare en als dank voor de getoonde betrokkenheid door de belangstellenden.
Het condoleanceboek is onderdeel van onze Nederlandse uitvaartcultuur. Het is een item wat er bij hoort en wat door veel uitvaartverzorgers standaard wordt geleverd.

Wat mij de afgelopen jaren is opgevallen, is dat bijna iedere condoleancetafel er hetzelfde uitziet: boek, pen, kaarsje, foto, rouwkaart. Zo ook die van mij. Maar sinds een maand heb ik afscheid genomen van mijn traditionele boek en heb ik een…

Zand erover

Afbeelding
Als er gekozen wordt voor crematie dan komt de term “asbestemming “ voorbij. Asbestemming is de keuze die nabestaanden maken over wat te doen met de as. De een wil de as in een urn, sieraad, tattoo of ander ornament bij zich houden. De ander kiest voor verstrooien, soms anoniem, boven zee, via een ballon of op het strooiveld. Welke manier er ook wordt gekozen, het is een bijzonder moment. Het is het moment, dat minimaal 4 weken na de uitvaart, de nabestaanden weer heel dicht bij de overledene staan. Soms het is moeilijk te bevatten dat in de zwarte bus, grijze koker, urn of strooi-urn de as zit, wat echt hun dierbare is geweest.

Ik krijg er veel vragen over; “Hoeveel as is er?” of “Hoe ziet het eruit?” Het ligt er maar net aan. De gemiddelde lengte van een Nederlander is ongeveer 1,75 meter, en na een crematie is er gemiddeld 2 tot 3 kilo as overgebleven. Maar als we om ons heen kijken is iedereen toch anders.

Na een jaar gewerkt te hebben in een crematorium, waar ik ook zelf verant…